|
Αμετρητες ξυλινες και σαθρες φιγουρες αντικρυζουν
τον ηλιο του μεσονυχτιου.
Απλωνουν τα χερια τους σε ωκεανους κενου να πιαστουν.
Να κοιταζω την εικονα του πονου τους δεν μπορω.
Το χρωμα της αδικιας τους .
Την κραυγη του πανικου τους .
Τον ηχο του θανατου τους δεν δυναμαι ν'ακουσω.
Τα ματια τους ικετευουν για μια ακτινα ΦWΣ .
Προσμενουν μια μερα που ισως ποτε δεν θα ξημερωσει.
Μα τωρα, γυμνα τα κορμια τους βλεπουν στον Ηλιο την
Δυση.
Ετοιμες να γυρουν και να ξεψυχησουν.
Ανακουφιση ποτε πια δεν θα υπαρξει.
Αποσυνεση οι χιλιαδες νεκροι.
Οι εικονες μου τα λειψανα τους.
Τυμβος για των σωματων τους την τιμημενη χαρη ποτε δεν α υπαρξει.
Και εμεις οι ζωντανοι, υποψηφιοι νεκροι, ακομα για την αγαπη ομιλουμε
με κορμια απο οστα και χωμα.
Εμεις του μελλοντος οι νεκροι, αποζητουμε την Ειρηνη.
Μα εκεινη βρισκεται τοσο μακρια, τους ψυθυρους μας τους τελευταιους
ν'ακουσει, καθως στης γης των εγκατων τα σκοταδια τωρα πια θα σβυνουν.
Καπου εκει αναμεσα σε καποια μνημεια απο εμας ξεχασμενα, οπου
συχναζουν οι λιγοι που περιτρανα αποζητουν, ανθρωποι απο εμας τους
ζωντανους ναποκαλουνται ακομα.
Και η σηψη τωρα προχωρα με τα βηματα γοργα σε εμενα...
Κοιμομουν και με πληγες ανοιχτες γεματος ξuπνω.
Αιμοφυρτος, των εικονων τοuς το χρωμα να σβυσω προσπαθω ακομα.
Α!
Εσεις στα μαυρα ντυμενοι.
Ρακενδυτοι, σαν και τοuς θεοuς σας ομοια ποuλημενοι.
Με την νικη σας πια εξασφαλισμενη.
Την φρικη σας ποσο εντεχνα την φορατε.
Εγκληματιες στυγνοι, δολοφονοι καλοπληρωμενοι.
Την Νικη μας την κρυψατε και την Ελπιδα μας δε, μας την παραδωσατε
φρικτα βιασμενη.
Με δεν θα υπαρξει ποτε και ουδεις ταφος για προσκαιρη αναπαυλα σας...
Και η μνημη τοu παλαιου μου φοβου ειναι πλεον ζωντανη.
Γι'αυτο και πονω το πρωινο ετουτο.
Λιωνουν οι αναμνησεις μιας καλυτερης, προηγουμενης ζωης, τα ονειρα και
οι ελπιδες μιας μελλοντικης και τρεχουν βιαστικα και τρομοκρατημενα
στοuς βρομικους σας υπονομους .
Ετσι εξηγειται το οτι η πολη σας λιγο πριν βραδυασει μuριζει την
απαισια ματαιοτητα σας .
Εμεις, τοπος ειμαστε σκοτεινος, μερος μελαγχολικο πλεον.
Το σωμα μας, μαυρες κομμενες φτερωτες εικονες που τις παλλει βιαια η
οσμη του πονου μας . Δειτε μας να
σuντριβομαστε και να χανομαστε στα υψη της αδιαφοριας σας, εκεινων των
παιχνιδιων σας την χαρη.
Και εσεις να κρυβετε στο κενο σας κορμι, τον θανατο του κοσμου μας.
Την πτωση την δικη μας.
Σαν αδειος φαρος που κρυβει καλα την ψυχρη σας σαρκα.
Ειστε κεφαλια διχως προσωπα.
Ειστε σωματα αψυχα.
Ειστε της Φυσης μας τα μπασταρδα παιδια.
Ζειτε μονο για να κρυβετε την σιωπη σας, μαγεμενοι απο των Ερπετων τα
ξορκια.
Ξενοι, σε ιερη γη αναζητατε μια νικη σε ονειρα απο εσας κλεμμενα.
Και ο αρχηγος σας, εκεινος ο ψεuτης, με του δηλητηριου τη διχαλωτη τη
γλωσσα, τυφλα, το πλη8ος να σφαγιαζεται μπορει πλεον μονο να κοιταζει.
Τα λιγα του γηνικαν τα λειψανα των νεκρων μας.
Η αθωοτητα μας προσβαλλει την ανυπαρκτη ευσπλαχνια σας και οι
πολεμιστες σας παρελαυνουν, ως ηρωες, τι φτηνες οφθαλμαπατες, με τα
ποδια τοuς στον ταφο.
W !
Eτοιμαστειτε του Εφιαλτη μας τον ερχομο πικρα να γευτειται.
θα πληρωσετε για την αιματολαγνεια σας .
Ολοι εσεις οι χλωμοι με τα καλοθρεμενα γαλαζια ματια σας .
Προσευχηθειτε με τα αιματοβαμενα χερια σας στα ποδια των πουλημενων
θεων σας .
Aφηστε λοιπον το αιμα μας να κυλησει.
Μεχρι να σας πνιξει.
Διοτι πραγματικα το να ζειτε ειναι η πιο βολικη σας ματαιοδοξια.
Τιμη και δοξα σε ολους εκεινους που ορκιστικαν να
φυλουν " θερμοπυλες ". συλλέκτης ονείρων
(πρώην dottore)
Bologna Μαρτης Απριλης 2003
Τιμητικα αφιερωμενο στους πραγματικους
πεσοντες ηρωες καθε μη δικαιου πολεμου. Σημ :
Η ορ8ογραφια ειναι του ποιητη |