Dependence by TV

Είναι εκεί και δεν μπορώ να την αλλάξω. Ενημερώνει επί εικοσιτετραώρου βάσεως. Έχει ένα τετραγωνάκι απάνω αριστερά κι άλλο ένα ακριβώς από κάτω. Και τα δύο αυτά παράθυρα τετραγωνίζουν πρόσωπα που σχολιάζουν και αναλύουν τον πόλεμο, τις μάχες, τις δηλώσεις, τις τεχνικές, τις προπαγάνδες, και δίπλα σ' αυτά τα πρόσωπα, δεξιά, όλη την υπόλοιπη οθόνη την καταλαμβάνει η ζωντανή εικόνα «Βαγδάτη τώρα». Παρ' όλο το «τώρα», τις περισσότερες φορές η εικόνα είναι βίντεο που μέσα μου αποκαλώ «μπαγιάτικο». Είναι φτηνό, απάνθρωπο κι αρκούντως χυδαίο αλλά έχω εθιστεί τόσο στην εικόνα που αν δεν είναι ολόφρεσκη, λαχταριστή και σύγχρονη, ούτε καν της δίνω σημασία. Λες κι ο θάνατος ο πρωινός δεν είναι θάνατος αλλά μόνο εικόνα περασμένης μόδας. Ο πόλεμος «κολεξιόν» κι επίδειξη στρατηγών μοδιστρών. Φρίκη!

Είναι εκεί και δεν μπορώ να την αλλάξω. Βλέπω τα πρόσωπα και δεν τ' ακούω. Περιμένω με την άκρη του ματιού να δω την πραγματική λάμψη, τον θάνατο που θα χτυπήσει Τώρα. Στήνω καρτέρι στο αποτρόπαιο, καραδοκώ τη σφαγή και το μακελειό, εικονολάτρης και εικονοφάγος...

Αργά στο γύρισμα της μέρας ένα ρεπορτάζ από την επίθεση των Αμερικανών σε κομβόι Κούρδων και Αμερικανών επίσης... επίθεση λάθος (λες κι οι άλλες επιθέσεις είναι το σωστό κι αυτή ήτανε το λάθος)... η μηχανή στο χέρι κυνηγάει τον θάνατο... η κόλαση κινηματογραφείται ατόφια χωρίς μακιγιάζ... ο εικοσάχρονος δημοσιογράφος σε λίγο νεκρός... ο τίτλος από πάνω «Θάνατος σε ζωντανή σύνδεση». Ένα πλάνο λιποθυμάει, κι όπως γέρνει η μηχανή, μια σταγόνα αίμα στάζει στον φακό, απλώνει, θολώνει την εικόνα... τρέμοντας το δάχτυλο σκουπίζει το αίμα, όλη η οθόνη ένα θαμπό λερωμένο κόκκινο σαν ματωμένη ομίχλη... η δόση είναι υπερβολική... πέφτω σε λήθαργο... κοιμάμαι τον ύπνο τον ονειροκτόνο...

Αύριο δεν θα δω τηλεόραση... πρέπει να την κόψω...

Το πρωί, πριν ανοίξω το μάτι, το χέρι ψάχνει το τηλεκοντρόλ... είναι εκεί και δεν μπορώ ν' αλλάξω...

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΦΑΣΟΥΛΗΣ
ΤΑ ΝΕΑ, 08-04-2003