About peace...

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε :
Πόλεμος και ειρήνη είναι δυο πράγματα ολότελα διαφορετικά.
Όμως η ειρήνη τους & ο πόλεμός τους μοιάζουν όπως ο άνεμος και η θύελλα.
Ο πόλεμος γεννιέται απ' την ειρήνη τους καθώς ο γιος από τη μάνα...
Ο πόλεμος σκοτώνει ότι άφησε όρθιο η ειρήνη τους.
Μπ. Μπρεχτ

     Με άλλοθι το χτύπημα της τρομοκρατίας, με αφορμή το καταστροφικό χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη στη Νέα Υόρκη και το Πεντάγωνο, μπαίνει σε εφαρμογή από μεριάς των Αμερικάνων και των συμμάχων τους ένα πρωτοφανές σχέδιο επιβολής και εδραίωσης της Νέας Τάξης. Αρχικά για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών στο χώρο της Μέσης Ανατολής, για τον έλεγχο στρατηγικής σημασίας περιοχών και αγορών, αλλά και για την εδραίωση των σχέσεων εκμετάλλευσης πρώτα και κύρια στο εσωτερικό του κάθε κράτους αλλά και συνολικά. Για μια ακόμη φορά αθώα θύματα θα πληρώσουν την προσπάθεια επιβολής της Νέας Τάξης.

     Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία. Όπως στο Σουδάν οι Αμερικάνοι και οι σύμμαχοι τους βομβάρδιζαν τις φαρμακοβιομηχανίες δολοφονώντας αθώα παιδιά από την έλλειψη εμβολίων ή αντιβιοτικών, όπως στο Ιράκ με άλλοθι τον Σαντάμ σκότωσαν πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους, όπως στη Γιουγκοσλαβία σκότωσαν χιλιάδες αμάχους έτσι και τώρα στο όνομα του Μπιν Λάντεν, του τέως αγαπημένου τους παιδιού, ισοπεδώνουν ολόκληρες περιοχές.

     Η απειλή επέκτασης του πολέμου στο όνομα της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας όπως ρητά δηλώνουν τα γεράκια του Πενταγώνου και των Βρυξελλών περιλαμβάνει χώρες, λαούς, κινήματα που οι ΗΠΑ, η Ε.Ε., το ΝΑΤΟ θεωρούν ότι σχετίζονται με την "τρομοκρατία". Τρομοκρατικές είχαν βαπτίσει οι ΗΠΑ τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις ενάντια στην επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία, ο Ιταλός πρωθυπουργός βάπτισε τρομοκράτες τους διαδηλωτές της Γένοβας, ενώ οι Κούρδοι και οι Παλαιστίνιοι αγωνιστές που διεκδικούν την ελευθερία τους ονομάζονται κι αυτοί τρομοκράτες.

Σαν έρθει η ώρα της πορείας, πολλοί δεν ξέρουν πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους.
Η φωνή που διαταγές τους δίνει.
Είναι του εχθρού τους η φωνή.
Κι εκείνος που για τον εχθρό μιλάει είναι ο ίδιος τους ο εχθρός.

     Καθένας που θα αντιστέκεται στη Νέα Τάξη, που θα στρέφεται ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης μπορεί να βαπτιστεί "τρομοκράτης". Η Ε.Ε. έσπευσε μαζί με τη συμμετοχή της στην ιμπεριαλιστική επιδρομή να θεσπίσει ένα νέο πανευρωπαϊκό τρομονόμο, νόμο για τον περιορισμό των λαϊκών ελευθεριών.

      Δημιουργούνται λίστες υπόπτων, τηλέφωνα, ηλεκτρονικά μέσα, αλληλογραφία μπορούν να παρακολουθούνται. Αν π.χ. ο Μπερλουσκόνι ζητήσει την έκδοση των Ελλήνων που διαδήλωσαν στη Γένοβα η ελληνική κυβέρνηση θα τους εκδώσει.

     Τρομοκρατικές ενέργειες θεωρεί η Ε.Ε. τις καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, δημοσίων χώρων, την παρεμπόδιση λειτουργίας δημοσίων οργανισμών. Έτσι οι απεργιακές κινητοποιήσεις, οι μαθητικές καταλήψεις, ακόμα και οι αποχές μπορούν να βαπτιστούν τρομοκρατικές πράξεις. Οποιαδήποτε κίνηση διαταράσσει την ομαλή λειτουργία του κοινωνικού, πολιτικού, οικονομικού καθεστώτος χαρακτηρίζεται τρομοκρατική.

     Δεν είναι τυχαίο ότι όλες αυτές οι διατυπώσεις παραπέμπουν στην κοινωνική και συνδικαλιστική δράση των εργαζομένων, ότι έρχονται να "απαντήσουν" από μεριάς του συστήματος στις μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στην "παγκοσμιοποίηση" στη Γένοβα κ.λπ., στις εργατικές εξεγέρσεις ενάντια στην ελαστικοποίηση της εργασίας και τα αντιασφαλιστικά μέτρα. Αυτή είναι η ουσία της ασφάλειας που θέλει το σύστημα, πρώτα και κύρια από τους εργαζόμενους, τις ανάγκες και τα οράματά τους.
Με χιλιάδες απολύσεις, με περικοπές κοινωνικών δαπανών απαντούν στην κρίση οι κυβερνήσεις και οι επιχειρήσεις. Στις ΗΠΑ οι απολύσεις αυξήθηκαν κατά 77% μέσα στο Σεπτέμβρη, τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων δόθηκαν ως ενίσχυση στις επιχειρήσεις που επλήγησαν οικονομικά από το χτύπημα της 11 Σεπτέμβρη.

     Την ίδια στιγμή η ελληνική κυβέρνηση δηλώνει την ενεργή συμμετοχή της στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, προσφέρει το έδαφος, τον εναέριο χώρο, τις βάσεις ως ορμητήριο, είναι έτοιμη να στείλει και στρατεύματα όπου της ζητηθούν προσδοκώντας τη συμμετοχή της στο χωρισμό της λείας αλλά και χρησιμοποιώντας τη νέα κατάσταση ως εφαλτήριο για την αντιλαϊκή επιδρομή στα εργατικά δικαιώματα, για το νέο αντιασφαλιστικό σχέδιο που προετοιμάζει.

     Τις πρώτες συνέπειες των πολεμικών προετοιμασιών τις βλέπουμε στο νέο προϋπολογισμό και τις περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες, στις μηδενικές αυξήσεις στους μισθούς. Τις βλέπουμε στον απροκάλυπτο τρόπο, εκμεταλλευόμενη η κυβέρνηση τα σύννεφα πολέμου, που προωθεί την αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων- συζήτηση για απελευθέρωση ωραρίου στα μεγάλα έργα. Την κρίση καλούνται άλλη μια φορά να την πληρώσουν οι εργαζόμενοι.

     Στο όνομα και της Ολυμπιάδας του 2004 προετοιμάζει περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων, ανατροπή των εργασιακών σχέσεων και των δικαιωμάτων. Σε αυτή την Ολυμπιάδα στηρίζουν όλη τους την προσπάθεια να αποκτήσουν κοινωνική ανοχή τα αντιλαϊκά μέτρα που προωθούν. "Ασφάλεια" για τους Ολυμπιακούς, στις λίστες της ασφάλειας όσοι δεν υποτάσσονται στις κυβερνητικές εντολές.
Σε αυτή τη φάση στρατιωτικής αλλά και πολιτικής - οικονομικής επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους είναι επιτακτική η ανάγκη ενός κινήματος που θα μπει φραγμός στα φιλοπόλεμα, αντιδημοκρατικά, αντιλαϊκά προτάγματα των κυβερνήσεων ΗΠΑ, Ε.Ε. ΝΑΤΟ και της κυβέρνησης Σημίτη. Σε όλο τον κόσμο χιλιάδες εργαζόμενοι παίρνουν μέρος σε διαδηλώσεις καταδίκης των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, του πολέμου και της εμπλοκής της δικιάς τους κυβέρνησης. Από τη Ν. Υόρκη και τον Καναδά, ως το Λονδίνο και το Βερολίνο. Από τη μακρινή Αυστραλία ως τη Λατινική Αμερική.

     Η ιστορία διδάσκει ότι ο πόλεμος σε μια ανταγωνιστική σχέση κρατών συχνότατα αποφεύγεται, όταν υπάρχει ισορροπία δυνάμεων και φόβος για τον αντίπαλο. Σε κανέναν δεν αρέσει αυτό, και είναι πράγματι μιλιταριστικό, αλλά η ιστορία συνήθως το επιβεβαιώνει. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα είναι η "ισορροπία του τρόμου" κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η οποία διατήρησε την ειρήνη για περίπου 50 χρόνια.

     Αντίθετα, η ιστορία διδάσκει ότι η ειρήνη που εξασφαλίζεται με κατευνασμό, δηλαδή υποχωρήσεις έναντι ενός επιθετικού αντιπάλου, είναι μια σάπια ειρήνη που εγκυμονεί έναν πολύ χειρότερο πόλεμο, κάπου στο κοντινό μέλλον. Είναι γενική αρχή (και όχι μόνο στην εξωτερική πολιτική) ότι κανένα πρόβλημα δε λύνεται με τη φυγή. Γιατί οι υποχωρήσεις αποθρασύνουν τον αντίπαλο, οι απαιτήσεις του αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, και κάποια στιγμή δε μπορεί ούτε ο πιο ειρηνόφιλος να τις ικανοποιήσει. Κι έτσι μια διένεξη που θα μπορούσε να περιοριστεί σ' ένα διπλωματικό ή έστω τοπικό στρατιωτικό επεισόδιο, καταλήγει τελικά σε πόλεμο. Κλασικό ιστορικό παράδειγμα: από το 1936 ως το 1939, η Αγγλία και η Γαλλία ανέχτηκαν τα πάντα από τη χιτλερική Γερμανία, στο όνομα της ειρήνης: δικτατορικό καθεστώς, επανεξοπλισμό και επαναστρατικοποίηση της Ρηνανίας κατά παράβαση της συνθήκης των Βερσαλλιών, προσάρτηση της Αυστρίας, προσάρτηση της Τσεχοσλοβακίας. Το αποτέλεσμα αυτής της "φιλειρηνικής" πολιτικής, κύριος εκφραστής της οποίας υπήρξε ο άγγλος πρωθυπουργός Chamberlain, υπήρξε η αποθράσυνση του Χίτλερ και ο αιματηρότερος πόλεμος όλων των εποχών. (Σημειώνω ότι ο Σημίτης έχει ήδη χαρακτηριστεί ως ο έλληνας Chamberlain). Άραγε, πόσες λιγότερες ζωές θα είχαν χαθεί, αν το 1937 Γαλλία και Αγγλία "σωφρόνιζαν" λίγο το Χίτλερ; Και, κατ' αναλογία, από πόσα προβλήματα, κινδύνους και έξοδα (από τις αερομαχίες στο Αιγαίο) θα είχαμε γλυτώσει, αν γύρω στο 1975-76 η (τότε ισχυρότερη) ελληνική πολεμική αεροπορία είχε καταρρίψει, όπως προβλέπουν όλοι οι κανόνες του διεθνούς δικαίου, τα πρώτα τουρκικά μαχητικά που παραβίαζαν τον ελληνικό εναέριο χώρο;

     Επομένως, η ατάκα "εγώ μετράω το αίμα των παιδιών της Ελλάδας", που μας πέταξε με το γνωστό του στυλ ο κ. Πάγκαλος την επομένη της Ίμιας, είναι υπεραπλουστευτική και συνιστά φτηνό, χυδαίο λαϊκισμό. Γιατί όποιος πραγματικά μετράει το αίμα των παιδιών της Ελλάδας, ξέρει ότι με τέτοιες υποχωρήσεις, που αποθρασύνουν τον τουρκικό ιμπεριαλισμό, δεν κινδυνεύουν πια μόνο οι 1.000 ναύτες που θα εμπλέκονταν σε ένα τοπικό επεισόδιο, αλλά εκατοντάδες χιλιάδες νέοι Έλληνες που θα εμπλακούν σ’ έναν ενδεχόμενο γενικευμένο πόλεμο.

     Είναι ιδιαίτερα κρίσιμη & η χρονική συγκυρία της διεξαγωγής του συνεδρίου με δεδομένα την πρόσφατη βαρυσήμαντη απόφαση γιά Μεσογειακή Πολιτική της Ευρωπαικής Ενωσης στην Βαρκελώνη και την υπογραφείσα συμφωνία ειρήνης στην Μέση Ανατολή.

     Ας μου επιτραπεί όμως μιά παρέκβαση στο σημείο αυτό γιά την Μεσόγειο , γιά την θάλασσα του φωτός, του Ομήρου, της Σαπφούς και του Αλκαίου, ας μου επιτραπεί σε τούτο το Συνέδριο να μνημονεύσω , όλοι μας ας μνημονεύσουμε τον Ποιητή του Αιγαίου, τον Οδυσσέα Ελύτη. Τον νομπελίστα που εξέλιπε και κηδεύσαμε οι Πανέλληνες.

Είναι δικοί του οι στίχοι που μας προτρέπουν :
"Οπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί
όπου και να θολώνει ο νούς σας,
μνημονεύεται Διονύσιο Σολωμό
και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη".
Νομίζω ότι πλέον νομιμοποιούμαστε πλάι στα ονόματα αυτά να προσθέσουμε και το δικό του :
Μνημονεύετε λοιπόν αδελφοί και Οδυσσέα Ελύτη "που κρατεί τον ήλιο στην ανοιχτή του παλάμη" !

     Κλείνοντας την παρένθεση και επιστρέφοντας στην εισήγηση μας, υπογραμμίζουμε ότι η Μεσογειακή Συνεργασία και Ανάπτυξη είναι το θέμα & ο στόχος των Μεσογειακών λαών και το ζητούμενο γιά τους αξιοτίμους κ.κ. Συνέδρους, οι οποίοι με τις εξειδικευμένες και αναλυτικές εισηγήσεις τους επιδιώκουν να συμβάλλουν στην επίτευξη του στόχου. Η παρούσα εισήγηση θα ασχοληθεί με δύο προυποθέσεις του γενικού στόχου, με δύο προαπαιτούμενα της συνεργασίας και της ανάπτυξης.

     Συγκεκριμένα, ο εισηγητής πιστεύει ότι η ανάπτυξη της μεσογειακής λεκάνης προυποθέτει την ειρήνη και ότι η συνεργασία συμβάλλει στην εδραίωση της ειρήνης. Γιά να μπορούμε όμως να συνεργαστούμε ώστε να διατηρηθεί η ειρήνη επιβάλλεται ο σεβασμός στην πολιτιστική ιδιαιτερότητα του άλλου.

     Καθώς η Μεσόγειος, οι θαλασσινοί δρόμοι της είναι ανοιχτοί στους αιώνες, στις προκλήσεις της ιστορίας θεωρούμε ότι οι σχηματοποιήσεις που χωρίζουν σε αναπτυγμένο χριστιανικό βορρά της Μεσογείου και σε αναπτυσσόμενο μουσουλμανικό νότο δεν βοηθούν σήμερα. Μιά γρήγορη ματιά στην ιστορία μας το βεβαιώνει:

     Εν αρχή ήταν οι Φοίνικες, οι Κρήτες του Μίνωα και οι Μυκηναίοι. Οι πρώτοι διδάξαντες , οι πρώτοι θαλασσοκράτορες έμποροι. Ενοποιείται στην συνέχεια ο μεσογειακός χώρος από τον ελληνικό αποικισμό. Ελληνικές πόλεις-αποικίες αδελφώνουν τις ακτές της Μεσογείου και του Ευξείνου από την Ιωνία και τα νησιά τιυ Αρχιπελάγους ως την Μεγάλη Ελλάδα και την Σικελία μέχρι τις Ηράκλειες στήλες, το σημερινό Γιβραλτάρ, και απ΄την Αθήνα ως το Βυζάντιο και την Οδησσό μέχρι την Κριμαία. Οι έμποροι μαζί με την πραμάτεια τους μεταφέρουν στα πλοία την γλώσσα, τις τέχνες, τις επιστήμες, τις δοξασίες, τα ήθη, τα έθιμα, την θρησκεία.

     Έπεται ο Αλέξανδρος ο Μέγας, οι ελληνιστικοί χρόνοι και η Αλεξάνδρεια, η Καρχηδόνα, η Ρώμη επιβάλλουσα την PAX ROMANA, ο Απόστολος Παύλος, η Αντιόχεια, η Κωνσταντινούπολη, το Ισλάμ, η Κόρντοβα, η Βενετιά, η Γένοβα. Μεγάλες αυτοκρατορίες με μακραίωνη ιστορία, διαδεχόμενες η μία την άλλη , ενοποιούσαν τον Μεσογειακό χώρο εμπορικά και πολιτικά. Στον αιώνα μας, που ήδη φθίνει, μετά από αιματηρές ανακατατάξεις έχουμε σχηματισμό των εθνικών κρατών και την σύγχρονη πρόκληση γιά συνεργασία και ανάπτυξη των λαών σε συνθήκες συνύπαρξης, ισοτιμίας, αλληλοσεβασμού και δημοκρατίας...

     Βέβαια διακηρύσσεται πρόσφατα από κάποιους η επιθυμία ανασύστασης αυτοκρατοριών ή δημιουργίας τόξων ! Ο πειρασμός είναι μεγάλος ιδία όταν παίρνει την μορφή εξαγωγής εσωτερικών προβλημάτων, που αντιμετωπίζονται κοντόφθαλμα και στρουθοκαμηλικά. Αναιρεί εκ των πραγμάτων ακριβώς αυτό που θέσαμε ως αξίωμα στην αρχή της παρούσας εισήγησης. Είναι αυτονότητο ότι η προκλητικότητα στις σχέσεις ομόρων κρατών και η αγνόηση των κανόνων του διεθνούς δικαίου δεν συμβάλλουν στην σταθεροποίηση της περιοχής και σίγουρα δυναμιτίζουν τις προσπάθειες δημιουργίας ευνοικών όρων συνεργασίας και ανάπτυξης στην Μεσόγειο.

     Δείγματα χαρακτηριστικά αρνητικής συμπεριφοράς, που υπονομεύουν την ανάπτυξη και την συνεργασία (σε ρυθμούς επιθυμητούς) αποτελούν :

   α) η από το 1974 συνεχιζόμενη κατοχή στην Κύπρο, σε πείσμα της εκφρασμένης αντίθεσης της διεθνούς κοινότητας,
   β) η πολλαπλώς εκφραζόμενη επιθετικότητα των εξ ανατολών γειτόνων της χώρας μας στο Αιγαίο (που πρόσφατα κλιμακώθηκε με αμφισβητήσεις εθνικού χώρου και απειλές γιά πόλεμο εάν εφαρμοστεί εκ μέρους της Ελλάδας το Διεθνές Δίκαιο και συγκεκριμένα εάν επεκταθεί η αιγιαλίτιδα ζώνη μας σε 12 μίλια) και
   γ) οι προσπάθειες παρέμβασης της γείτονος στα Βαλκάνια και στην Κεντρική Ασία με όρους και στρατηγική περασμένων εποχών.
Ο σεβασμός στην ιστορία και αναγνώριση των νομίμων συμφερόντων των γειτονικών λαών είναι αλληλένδετα και αποτελούν τις προυποθέσεις γιά την συνεργασία και της ανάπτυξη της περιοχής. Οποιοι το αγνοούν ή το παραθεωρούν αστοχούν και υπονομεύουν την κοινή προσπάθεια, όπως οι εκ των βορείων γειτόνων μας διεκδικούντες το όνομα της Μακεδονίας. Είναι φανερόν ότι λησμονούν τον μύθο του Αισώπου γιά την καρακάξα, η οποία φορώντας φτερά παγωνιού και επιδιώκοντας να καταξιωθεί με ξένα και κλεμένα στολίδια γελιοποιήθηκε στα μάτια της όλης κοινότητας των πουλιών.Το συμπέρασμα είναι εύλογο και εμφανές : γιά να επιτύχουμε την συνεργασία και την ανάπτυξη στην Μεσόγειο πρέπει να εργαστούμε πρώτα γιά την ειρήνη. Και γιά να φθάσουμε στην ειρήνη, γιά να εδραιώσουμε την ειρήνη οφείλουμε σεβασμό στην ιδιαιτερότητα, την παράδοση και τον πολιστισμό του συγκατοίκου μας. Σε τούτο μας οδηγεί η διαπίστωση πως ότι σημαντικό (φιλοσοφία , επιστήμη, θρησκεία, νομική, τέχνες) επιτεύχθηκε στην Μεσόγειο, την κοιτίδα των σημαντικότερων αρχαίων πολιτισμών, κατέστη κοινό της ανθρωπότητας κτήμα με άνοιγμα στους δρόμους τους θαλασσινούς.
Οι δρόμοι οι θαλασσινοί ήταν στους αιώνες και είναι πάντα ανοιχτοί !
Ο έχων και δυνάμενος πρέπει να τους ακολουθήσει !

     Eίναι η άγνωστη πολιτική η οποία βαρύνει το μέλλον των εμπολέμων λαών και η οποία δημιουργεί ένα μεγάλον αόριστον φόβον [...]. Διότι η Eιρήνη έχει ανάγκη και αυτή από θυσίες, όπως ο πόλεμος...